Een schrijfwijzer voor inclusief taalgebruik, communicatieplannen die inclusie zichtbaar maken in de stad, en interne gesprekken die het onderwerp bespreekbaar maakten. In twee jaar werd inclusieve communicatie bij Gemeente Schiedam geen losse opdracht, maar een vast onderdeel van beleid en praktijk.
Een stad inclusiever maken begint met de juiste woorden
Gemeente Schiedam, een organisatie van 500 collega's, had een duidelijke prioriteit vanuit het college: de stad inclusiever maken. De ambitie reikte verder dan beleid op papier. Inclusief samenleven moest zichtbaar, voelbaar en bespreekbaar worden. In de stad én binnen de organisatie.
Dat begint bij communicatie. Hoe organiseer je bewonersavonden die mensen écht aanspreken? Hoe geef je inclusie een gezicht in campagnes? Hoe zorg je dat ambtelijke stukken en interne communicatie aansluiten bij dit streven? En hoe voorkom je dat inclusie een afgevinkte checklist wordt in plaats van een levend onderdeel van hoe je werkt?
"Eveline brengt heldere en krachtige boodschappen op een toegankelijke manier. In een dynamische omgeving blijft ze flexibel, betrokken en betrouwbaar. Dit zorgt voor een samenwerking met echte diepgang."
Communicatie als startpunt, niet als eindstation
De aanpak besloeg meerdere lagen tegelijk.
Extern: communicatieplannen voor evenementen en projecten binnen het programma Samenleven, campagnes rondom inclusieve evenementen, en heldere webteksten over inclusief samenleven.
Intern: advies over inclusief taalgebruik, redactie van beleidsstukken op toegankelijkheid en begrijpelijkheid, en strategisch communicatieadvies.
Het meest concrete resultaat: een interne schrijfwijzer waarmee collega's zelfstandig inclusief kunnen communiceren. Geen theoretisch document, maar een praktisch instrument dat de organisatie in staat stelt om de ingezette lijn vast te houden.
150 Dichtregels: inclusie zichtbaar in de stad
Eén van de projecten die laat zien hoe communicatie inclusie tastbaar maakt, is '150 Dichtregels': een initiatief voor en door de stad dat het gesprek over het koloniaal verleden op de kaart zette. Social posts, webredactie, eindredactie en PR voor (pers)evenementen maakten het project zichtbaar voor Schiedammers.
Het bleef niet bij gesprekken met de stad. Ook binnen de organisatie ontstonden eerlijke, soms spannende gesprekken over wat inclusie betekent in het dagelijks werk. Precies het soort beweging dat je nodig hebt als je inclusie wilt verankeren in hoe een organisatie opereert.
Inclusie als vast onderdeel, niet als los project
- Resultaat. Inclusieve communicatie werd in twee jaar een terugkerend onderdeel van beleid en praktijk. Externe campagnes en evenementen kregen een communicatieaanpak die aansluit bij de inclusieambitie. Intern staat er een schrijfwijzer die de organisatie zelfstandig kan gebruiken.
- Inzicht. Taal is bij inclusieve communicatie niet het eindstation, maar het startpunt. Het vraagt om voortdurend meebewegen, bewustzijn en lef. Communicatie bleek onmisbaar om inclusie van een beleidsprioriteit te vertalen naar iets dat leeft in de organisatie.
- Samenwerking. Dit thema vraagt om sensitiviteit én stevigheid. De samenwerking liep twee jaar en groeide mee met de complexiteit van het onderwerp.
